ماه سوخته

می سرایم با صدایی سوخته

همنوای ناله های سوخته

از غم ویرانی آیینه ها
از زبان خیمه های سوخته

از لب خشکیده طفلی که ماند
جای چنگش بر عبای سوخته

گوش عالم پر شد از فریاد غم
از صدای لای لای سوخته

می فشاند دختری با هر چه عشق
روی بابا بوسه های سوخته

گیسوان خواهری پر می شود
روی رد جای پای سوخته

بر زمین افتاده مشکی تشنه کام
آنطرف از شانه های سوخته

صورت خورشید هم گل می کند
ناگهان بر نیزه های سوخته

می شود آغاز صدها فصل عشق
باز از این کربلای سوخته