وقتی “‘خـــــــــــــــــــــدا ” بخواد بزرگــــــــــی آدمـــــــــی رو اندازه بگیره ! مـتـــر رو به جای قـــــــدش ، دور “قلبـــــــــش” میگــــــــــیره …

گفتم : در دلم امید نیست ؟ گفت : هرگز از رحمتم نا امید نباش (زمر ۵۳ ) گفتم : احساس تنهایی میکنم ؟ گفت : از رگ گردن به تو نزدیک ترم (قاف ۱۶ ) گفتم : انگار مرا از یاد برده ای ؟ گفت : مرا یاد کن (بقره ۱۵۲ ) گفتم : در دلم شادی نیست ؟ گفت : باید به فضل رحمتم شادمان گردی (یونس ۵۸ ) گفتم : تا کی باید صبر کن...

به نسیمی همة راه به هم میریزد كی دل سنگ تو را آه به هم میریزد سنگ در بركه میاندازم و میپندارم با همین سنگ زدن، ماه به هم میریزد عشق بر شانه هم چیدن چندین سنگ است گاه میماند و ناگاه به هم میریزد آنچه را عقل به یك عمر به دست آورده است عشق یك لحظه كوتاه به هم میریزد آه، یك روز همین آه تو را میگیرد گاه ...

میخواهم کوچه های تنهایی را با تو قدم بزنم میخواهم نگاهم را با نگاهت پیوند بزنم میخواهم ......... میخواهم .... میخواهم! اما این ها را به خودت نگفتم شاید انقدر به ماندنت باور داشتم که حال آن میخواهم ها طعم گس میخواستم گرفته است...

گاهی نگفتن، گفتنی ترین عاشقانه هاست. همان سکوت ممتدی که در چشم های تو به افق می نشیند. چقدر این کلمات ابله اند!

می نویسم که تو بخوانى ... اما حیف ! دیگران عاشقانه هاى مرا می خوانند و یاد عشق خودشان می افتند ! و تو… حتى به آنها نگاه هم نمی کنى …!

فریاد که از عمر جهان هر نفسی رفت دیدیم کزین جمع پراکنده کسی رفت شادی مکن از زادن و شیون مکن از مرگ زین گونه بسی آمد و زین گونه بسی رفت

بسترم صدف خالی یک تنهاییست و تو... چون مروارید گردن آویز کسان دگری…

ماندن به پای کسی که دوستش داری قشنگ ترین اسارت زندگی است !

می دانی یک وقت هایی باید روی یک تکه کاغذ بنویسی تـعطیــل است و بچسبانی پشت شیشه ی افـکارت باید به خودت استراحت بدهی دراز بکشی دست هایت را زیر سرت بگذاری به آسمان خیره شوی و بی خیال ســوت بزنی در دلـت بخنــدی به تمام افـکاری که پشت شیشه ی ذهنت صف کشیده اند آن وقت با خودت بگویـی بگذار منتـظـر بمانند !...

كوله بارم بر دوش سفري مي بايد سفري بي همراه گم شدن تا ته تنهايي محض سازكم با من گفت هر كجا لرزيدي از سفر ترسيدي تو بگو از ته دل من خدا را دارم من و سازم چنديست كه فقط با اوييم

هیچ وقت نخواستم دشمنان خودم را بشناسم چون می دانستم خیلی از دوستانم را از دست میدهم....

از باغ می برند چراغانیت کنندتا کاج جشن های زمستانیت کنندپوشانده اند صبح تو را ابرهای تارتنها به این بهانه که بارانی ات کنندیوسف به این رها شدن ازچاه دل مبنداین بار می برند که زندانی ات کنندای گل گمان مبر به شب جشن می رویشاید به خاک مرده ای ارزانیت کنندیک نقطه بیش فرق رجیم و رحیم نیستاز نقطه ای بترس ...

واژه ها .. قـَــد نمی دهند !! ارتفاع دلـــــتنگی ام را... من فقط .. سایهء نبودن تو را .. برسر شعـــــر .. مستدام می کنم..!!